Schieten we te ver door bij het organiseren van (nationale) wijnconcoursen en competities? Over de bling-epidemie in dit land, die nog amper te keren valt, heb ik al herhaaldelijk mijn badinerende verontrusting uitgesproken. Dat houdt de vaak ingeslapen wijnschrijverij alert. Zo ook een Nederbelgische wijnoloog die zich dezer dagen schriftelijk afvroeg: zijn er binnenkort nog kroegbazen of wijnbars die geen prijswijn schenken? Hij verdenkt er onze Nationale Blingverlener van uit puur winstbejag te royaal met glitter en goud om te springen.

 

Niet gehinderd door zijn vroegere 'desertie' uit de gelederen van wat nu de Wine and Food Association heet, stak hij in een column een paar voetzoekers af. Met de bedoeling daarmee op z'n minst het hermelijn van de blingkeizer te schroeien. Of dat ook gelukt is, staat te bezien. Want we leven in een land, waar de vrije jongens zich weinig gelegen laten liggen aan zogenaamd 'onafhankelijke' wijnschrijvers. Vooral niet als die zich een monopolie op quasi-integriteit lijken aan te meten.

Op de koop toe

De hoofdelijk sterk beboterde scribent, destijds uit verklaarde 'onvrede' naar het andere kamp overgelopen, heeft jaren met de blinkeizer samengewerkt. Hij was zelfs voorbereidend keurmeester der eerste klasse bij wijnevenementen. Daarom beviel hij in zijn attaque van het briljante inzicht zich deze keer niet te kunnen veroorloven die activiteiten als zodanig de grond in te boren. Liever bediende hij zich van de doorzichtige techniek: eerst kietelen, dan prikken. Vuurwerk dus dat het niet van de directe inslag moet hebben, maar van de knal. De blingkeizer kan er slechts meewarig om glimlachen. Hij heeft inmiddels een imperium opgebouwd, waarvoor de kroegbaas evengoed z'n pet afneemt als de culinarius of de wijnelier. Aanmoediging totdat de verliezers zijn uitgestorven baart nu eenmaal omzet. En dat daaruit soms te hechte commerciele relaties zouden zijn ontloken die tegendraadse wijnologen niet aanstaan, dat neemt de Organisatie graag op de koop toe.

Insinueren

Op zichzelf is dat geen reden om de dragers van wijnevenementen te desavoueren. Zolang tenminste niet is bewezen dat wat uit die relaties voortvloeit laakbaar is. Daar zou kL reden toe zijn als de nationale jury's en die uit de voorselecties een gebrek aan kennis, objectiviteit en integriteit zou kunnen worden verweten, op grond van aantoonbare misdragingen bij de wijnbeoordeling. En dat zou weer betekenen dat niet de eerste de beste sommeliers, wijnpublicisten, topcuisiniers en andere voor hun vak berekende proevers zich door de Organisatie zouden laten 'inpakken', terwijl deze vrijwilligers daar in de praktijk van het jureren niets aan verdienen en zelfs hun eigen reiskosten nog betalen. Zo bezien houdt het sermoen van de Gewetensvolle Blootlegger een insinuatie in, die uitgerekend deze overgelopen wijnoloog zich niet kan permitteren. Want op kleinere schaal en een iets ander 'format' heeft zijn baas-met wie hij ook giraal graag solidair blijft-zich op precies dezelfde weg begeven. Ook in dat kamp wordt de toekomst gepavoiseerd met meer bling en-als het even kan-spraakmakende wijncompetities. En dan nog bling dat het eerste rangs-kaliber lang niet altijd haalt. Want als er al op nationaal niveau bekroond wordt, waarom zijn er dan bijvoorbeeld nog eens aparte clubprijzen in het kamp van de wijnoloog nodig voor de 'beste' Chardonnay of Cabernet. En waarom nooit voor andere druivenrassen? Met zo'n prijs valt in de handel nog nauwelijks te koketteren. Kritische consumenten laten zich op die manier al lang niet meer paaien. Daarom doet de vermanende wijnoloog er goed aan voor ogen te houden dat uitsluitend een getrainde Damocles het zwaard trefzeker kan hanteren.

Uitlokken

Intussen doet de club van de wijnoloog pogingen om een molotov-cocktail door de ramen van de blingkeizer te gooien. Want er komt een apart 'concours' voor Spaanse wijnen. Een verkokering die niet alleen de Spanjolen meer bling moet opleveren, maar evenzeer lijkt te zijn opgezet om het nationale wijnconcours uit te hollen. Nog even en dan begint ieder wijnland in het filiaal Holland voor zichzelf. Moeten we die kant op? Ik vind van niet. Zo komt er geen eind meer aan de prijzenregen die verliezers in hun toekomstige zeldzaamheid tot een bedreigde soort maakt. Wat de wijnoloog bestrijdt, bedrijft zijn eigen club in feite in het kwadraat. Ik voorzie binnenkort erelijsten zoals die van schrijfsexueel Arnon Grunberg. Die laat zelfs op de achterflap van zijn boeken zetten dat 'ie voor een of andere prijs op de longlist heeft gestaan. Dat betekent maximaal dat hij onderweg is geweest naar een bekroning maar in de kwartfinale is blijven steken. Bacchus behoede ons voor de chaos in het wijnwereldje als dit soort ondermaatse opvattingen echt doorbreekt. Les uit dit alles: glittergoden moeten op hun tellen passen. Bij overdaad devalueert het bling tot het type strooigoed dat zelfs kleuters al niet meer blij maakt. De kracht schuilt in hert uitzonderlijke. Als we al naar de verkeerde kant overhellen dan moeten we gewoon terug naar 'af'. Want, zo verbuig ik hier een oud gezegde, beter ten hele gekeerd dan ten halve gedwaald.