Proeversproef

In polderland heeft Lidl nog nooit zo'n titel gewonnen. Kijk er de supermarktgids en de almanak maar op na. Een enkele keer meldt een wijngladiool op het troostjongens-prikbord wel eens een prijsboksers-'vondst'. Maar die blijkt dan even later door z'n maten naar de isoleercel te worden verwezen. Omdat ik graag wil weten waarom Germanen anders proeven dan Bataven heb ik onder gewone wijndrinkers een proeverij van prijsbokserwijnen tot 5 euro georganiseerd. Eerst met prijsopgave. Later blind. De resultaten waren verbluffend. Van de vijftien proevers gaven er twaalf de meeste punten aan de duurste wijn. Zodra de flessen geblindeerd waren en de proefvolgorde gewijzigd, meldden er nog maar twee die duurste fles de beste te vinden. De overige kozen wijnen die verhoudingsgewijs stevig in de alcohol zaten en daardoor een aansprekend smaakoppervlak hadden. Geen van die wijnen zou overigens als huiswijn veel kans hebben gemaakt. Meestal maskeerde de alcohol gebreken die vooral met de structuur te maken hadden en-voor zover daarvan sprake kon zijn-de natuurlijke fruitigheid afbreuk deden. Nu komt het vaker voor dat niet-professionele proevers snel tevreden zijn met het type wijn dat slecht in het zuur zit, weinig 'trekkende' tannines heeft, maar wel veel alcolhol, die de wijn dan een zoetje meegeeft. Die vinden ze 'vriendelijk, gemakkelijk en niet agressief'.

Fabrieken

Op dat soort smaakervaringen spelen de prijsboksers in. Er zijn hele fabrieken die zich met het bij elkaar knutselen van dit soort wijnen een vaste plaats in de Duitse economie hebben verworven. Het etiket is geduldig en de trukendoos vrijwel onuitputtelijk. En op die manier dragen ook de wijngoochelaars eraan bij dat de Duitsers zich dit jaar 'Weltmeister' in de export mogen noemen. Er werd totaal voor maar liefst 70 miljard naar het buitenland omgezet. Lidl meldt wijnwinsten die er niet om liegen En tegelijkertijd neemt de Germaanse bierconsumptie bijna schoksgewijs af. Het is dat er nog genoeg voetbaljolijt wordt veroorzaakt. Anders zouden de Duitsers na de Tsjechen en de Ieren al lang geen meetellende biernatie meer zijn.

Zoet moet

Dezer dagen publiceerde het Hamburger Abendblatt een lijst van verworvenheden, waarvan Duitsers het moeilijkst afstand zouden doen. Dat is om te beginnen natuurlijk de auto. Alcohol komt op de achtste plaats, vlak na het mobieltje. Maar een op de zes Bondsburgers kan beslist niet zonder zoetigheid. Na die auto is zoet wel het ergste dat je een Duitser kunt afpakken. Het zuur komt in dat rijtje niet voor. Geen wonder dus dat de wijnhandel daar bredelijks op inspeelt. Geef ze wat zoets en je hebt er geen kind meer aan.

Zuurpruimen

Voor een deel van ons, Nederlanders, gaat dat niet op. En zeker niet voor geoefende wijndrinkers. Die haten zelfs zoet. Tenzij het een 'edele' afkomst heeft en als botrytis evenwichtig wedijvert met frisse zuren. De 'gewone' consument is daar minder strikt in. Op een recente beurs zei mij een bezoeker: 'Al die wijngeleerden willen mij aan dat bittere spul hebben, dat op conoursen ook vaak in de prijzen valt. Maar mij krijgen ze niet om. Ik wil graag lol in m'n leven houden. En niet verzuren. Daarom zien ze mij niet bij die dure slijters. Die verkopen wijn uit al die gidsen. En wie vullen die? Precies, zuurpruimen die mij willen wijsmaken dat het zo hoort'....