Wat zakken we toch af. Publieke parkseks moet mogen, vinden losgeslagen fatsoensondergravers. Ritst u maar... Vroeger noemden agenten dat ‘openbare schennis’. Of potloodventerij. Nu: onhandhaafbaar. Een woord dat alleen bij Justitie nog verteerbaar is.

 

Barbaren

Met de taalbeschaving staat het er al even treurig voor. Bazelen moet mogen. Daar moet je een soort slachtofferhulp voor aanbieden. Dat is nu het kneuswoordenboek van de heer Van Dale. Die biedt het de taalbarbaren aan, zoals de NVSH aan Vondelaars het condoom. Gangbare taal is zelfs voor academisch misvormden en bewindslieden zonder stropdas herhaaldelijk te hoog gegrepen. Eerste hulp aan kneuzen is daarom geboden. Van Dale had de Dikke Kneus in eerste instantie voor een beperkte doelgroep bestemd. Voor hier geboren en getogen Medelanders. Die thuis in het tijdperk van Babel leven. Met die spraakverwarring geen raad weten. En daarom hun eigen primitieve jargon over de cour van het VMBO blowen.

Stotteraars

Maar dat lijkt mij een te beperkte markt. Hoor hoe de intellectuelen stotteren. Laat de academisch misvormde doctorandicus maar eens een sollicitatiebrief met een niet van internet gejatte tekst vullen. Dan is het duidelijk dat je de doelgroep eerder DAAR moet zoeken dan op een lagere tree van onze scholingsladder. In de wijnwereld miegelt het ook van die - zeg maar - stotteraars en stuntelaars, om het zo in principe maar eens te zeggen, weet je wel. Een ‘partij’ bravoure om drie keer niks. En dan heb ik het niet eens over die onderwereld. Daar verloopt de communicatie voornamelijk via gestripte e-mails. Vervoegen of spellen? Dodelijk voor je imago. En wie ook maar een gram grammatica door z’n taal mengt, mag afdruipen als mierenneuker. Is een boodschap langer dan de woordenschat reikt, dan verdwijnt de afzender een tijdje van het net. Mag dan na een schaamtherapie van op z’n minst een week of zes weer terug in het circuit.

‘Aparatief’

Maar ook in de bovenwereld leuteren en dazen de wijn-amici er stevig op los. Lees de onderontwikkelde websites, de verminkte ‘mailings’ en de kromme invitaties, die vaak beginnen met een ‘aparatief’. Teksten om te huilen. En uitgerekend deze taalvervuilers, die zich het liefst met zelfgebakken manager-Engels gewichtig maken en vegeteren op Google-bietserij, hebben voortdurend volstrekt misplaatste aanmerkingen op wat anderen zeggen of schrijven. Dat noem ik schennis van de linguïstische eerbaarheid.

Dikke Kneus

Voor die doelgroep zou ik een wijn-kneuzenwoordenboek willen invoeren. Om begrippen en definities zo eenvoudig te houden, dat zelfs de verst omhoog gevallen wijnmaffiamagnaat ermee kan omgaan. Inhoudelijk heb ik daar al over nagedacht. En in mijn ‘format’, dat ik tegen een redelijk bod best wel wil laten uitlekken, levert dat even sobere als heldere voorbeeldvertalingen van (moeilijk woord) wijnneologismen op. Wanneer de Dikke Kneus voor ‘anderscommunicerenden’ het woord ‘kalkoen’ vertaalt als: ‘kippige vogel die met Kerstmis vaak op tafel komt’, zou dat in de Wijnkneus als volgt kunnen:

• Vinoloog: wijnproever die gelijk heeft, maar dat zelden krijgt;
• Wijnoloog: opperzelfbevrediger in de wijn;
• Wijnconsument: gewoontedrinker tot en met 2 euro de fles;
• Wijnschrijver: handelaar in verwisselbare petten en rekbare betogen;
• Wijnceremoniemeester: dubbele vanger voor kritiekloos wijnwerk;
• Wijneuroloog: organisator met Lichtensteinse ‘flair’;
• Wijnblingkeizer: captain of medalindustry;
• Wijnambassadeur: Gordon-achtig, ongeacht wijntype
• Wijn-PR: spraakmakende ruil tijdens wijnreis
• Wijnelier: meukoloog met dubbele kassa
• Wijnboer: Gort voor halve dagen

Relatie

Wie het slim speelt mag de scholingskosten straks aftrekken. Een woord dat ik ook weer met dat Mokumse park in verband kan brengen. Zodat de relatie tussen seks en wijn weer eens bewezen is.