Grijp ’m maar op z’n declaraties. Dat denken bazen nogal eens als ze een lastige buitendienstman willen lozen. Een paar kilometer teveel en je kunt het schudden. Zo ongeveer moet de voorman van de Jeunes Restaurateurs hebben gedacht, toen hij wijnauteur Hubecht Duijker een hak wilde zetten. ‘Vindt die horecawijn nogal eens te duur? Dan reken wij eens uit hoe vaak die wijnalmanak ‘over de kop’ gaat. Nou, dan kom je wel uit bij 1 op 10. Goed 1,20 euro drukkosten per boek, maar voor 12 euro in de winkel. Duijker graait dus harder dan hij de horeca-‘tillers’ verwijt. Laat ‘m dus gauw z’n mond houden’.

Mooi binnen die slag, dacht het Rekenwonder. Maar die breinbranie gaat niet op. Eerst nadenken en dan pas roepen, zit er bij hem van-huis-uit-niet-in. Daar kunnen ze nog wat mee beleven, bij die jonge horekaffers. Wat een misser. Wat een manke vergelijking. En wat een blamage voor de groep, die met steun van een consumentenmeerderheid miscalculerende collega’ s op het rechte pad had kunnen helpen. Zeker zitten slapen bij de les kostprijsberekening. Want je moet al een aardige weeffout hebben als je denkt dat het bij zo’n boek met de drukkosten wel bekeken is. Bovendien: appels worden nooit peren. Een wijnmaker levert vakkennis, maar hij verkoopt niks. Dat doet aan het eind van de distributielijn de horekaffer. Een wijnauteur levert uitsluitend kopij. Op de prijs waarvoor de boekwinkel verkoopt is zijn invloed nul komma nul.

Dat zo’n vlotte babbelaar daar zelf niet op komt. Hij kreeg ook nog steun van de ‘achterban’. Voor wat geproef en gekrabbel vangen twee heren toch al gauw 10 % per verkochte almanak. Dat wordt dan mooi 60 mille. Als die restaurateur dat in een heel jaar met z’n wijn haalt, mag ’ie niet mopperen, leuterde deze slimmerik. Ook hier eenzelfde kronkel van onzindelijk denken. Dat je meer verdient naarmate de omzet stijgt, heeft niets te maken met een “mis”-product, maar alles met een open deur. Het wordt de heren Graaiers wat heet onder de voeten. Daarom stellen ze zich wat paniekerig te weer. De druk zal nog wel groter worden. Want vandaag gaat het over te dure wijn. Maar wat te denken van menuprijzen die in geen enkele verhouding tot de kwaliteit op het bord staan? Hoofdgerechtje? Voor een eurootje of 40 ga je thuis toch niet aanrommelen? Ook daar verzetten zich steeds meer restaurantbezoekers tegen. Ze gaan gewoon niet meer, of nemen een dagschotel.

Onder die druk gaan horekaffers aan schenenschopperij doen. Dat mag, als dat maar in eigen kring gebeurt. Een verdwaalde schop heeft hoogstens als effect dat je je eigen club belachelijk maakt. Als ik bestuurder van de Jeunes Restaurateurs was, zou ik die zekerweter voorlopig geen (vaste) ‘opslag’ geven. Die reserveer ik liever voor lieden die hun tong en hun prijzen in bedwang kunnen houden.