Met graagte absorbeer ik de inhoud van de nieuwsbrief, die het ‘onafhankelijk’ tijdschrift Perswijn periodiek op het vaderlandse wijnvolk loslaat. Daarin worden deze keer onthullingen gedaan over de jaargang 2007 in de Bordelais. Geen jaar om voor uit je leunstoel te komen. Maar wie voor ‘vol’ wil worden aangezien en het aan z’n stand verplicht is, laat zich door de wijnkeizers uit die streek toch opjutten om daar ‘voorspellend’ te komen proeven. Onder het motto: kan niet schelen wat, ALS ze maar over ons schrijven. Publiciteit staat daar in dienst van de omzet. En die kan een extra aanzwengeling wel gebruiken om te voorkomen dat een minder succesvol jaar, opgepept met de geijkte wijntrucs, aan de minder courante voorraden moet worden toegevoegd.

Dus ging het tijdschrift daar poolshoogte nemen. De nieuwsbrief maakt daar met het volgende intro melding van: “Vroeger werden in moeilijke jaargangen (bedoeld wordt: oogstjaren) wijnen gemaakt met een onrijp karakter en tannines die nooit rijp werden. ‘Klassieke’ wijnen, zo werden die genoemd. Dat is tegenwoordig helemaal uit den boze”.

Ongelijk

Bedoelt de schrijver (die ‘onrijp’ en ‘nooit rijp’ kennelijk niet dezelfde betekenis toekent) daarmee dat het begrip ‘klassiek’ uit de tijd is? Of dat er niets onrijps meer in de fles gaat? In beide gevallen heeft hij ongelijk. De term ‘klassiek’ handhaaft zich in deze wijnstreek nog steeds. En ‘groene’ wijnen uit mindere jaren komen nog altijd in royale hoeveelheden op de internationale markt. Maar goed, ook al zijn de Fransen vaak hardleers, het is een feit dat in de opperste kwaliteitsregionen minder ongenietbaar spul wordt gemaakt dan in tijden het geval is geweest. In dat licht bezien is de term ‘ klassiek’ zeker aan slijtage onderhevig. Nu mogen de ontvanger van zo’n tijdschrift en de bezoeker van de daarmee corresponderende website erop hopen dat de redacteuren niet aan begripsverwarring doen. Ze behoren het erover eens te zijn wat nou precies de definitie van ‘klassiek’ is. En daar stuit het lezerslegioen op wat we met een fraai woord als ‘inconsistentie’ plegen aan te duiden. Dat wil zeggen: als die lezers behalve die uit het blad ook teksten van de matig bezochte website tot zich nemen.

Dresscode

Daar opereert geregeld de herensooscomponist van de rubriek Ongefilterd. En hij houdt er ‘klassieke’ opvattingen op na, die niet bepaald stroken met wat zijn hoofdredacteur er na de wijnfoetusproeverij in Bordeaux over ten beste heeft gegeven. Ik citeer de rubriekschrijver die het deze keer heeft over een verwaten Romanée Conti-proeverij in Amsterdam. Ik heb mij niet de moeite getroost om mij daarvoor een bijna ridicule ‘dresscode’ te laten welgevallen, omdat ik in Verona zat. Hij mocht er heen op voorwaarde dat hij de spijkerbroek zou verwisselen voor stemmig zwart, de kleur die bij een depressieve wijnlichting past. Het jaar 2004 leverde in de Bourgogne, aldus de uitverkoren scribent, ‘door ongunstige meteorologische omstandigheden tijdens een groot deel van het groeiseizoen’ naar diens eigen opvatting ‘elegante, frisse wijnen met finesse, het equivalent van wat met in Bordeaux klassiek zou noemen. Aan de lichte kant dus’

Ontbroken

Daar staat met evenzoveel woorden dat ‘klassieke’ Bordelaiswijnen elegant, fris en aan de lichte kant zijn. En bovendien finesse als kenmerk hebben. Kan dat bij matige wijnen met tannines die nooit rijp zullen worden? Over sluitende voorlichting gesproken. Geen mens die de tegenstrijdigheden in de eigen teksten heeft bespeurd. De consument moet uit beide lezingen maar z’n eigen conclusies trekken. De mijne is dat het hier aan een ‘afstemming’ van beide publicaties heeft ontbroken. En zo’n slordigheid zou nog tot daaraantoe zijn geweest, als niet uitgerekend de schrijver van Ongefilterd zich periodiek zou onderscheiden door openlijk collega’s af te branden die zich wel eens vergissen.

Plebs werk

Maar bescheidenheid is deze letterknecht nu eenmaal niet op het lijf geschreven. Hij laat - en dat typeert de man - in dezelfde ontboezeming letterlijk weten: “Behalve het Bourgognegezelschap ontwaarden we interessant genoeg ook de twee volksschrijvers die zich in de regel bezig houden met het plebse werk”. Kijk, zo ken ik de wijnoloog weer die eerder meedeelde het domme wijnvolk graag te willen ‘verheffen’ vanuit zijn natuurlijke educatieve aandrang. De graag gerespecteerde goeroe die als het niet anders kan wel bereid is dat lager geklasseerde duo (en wie zijn dat dan wel) in zijn doorluchtige nabijheid te dulden. Jongens die zich doorgaans met ‘het plebse werk’ bezighouden. Hoe komen ze erbij dat niveau voor deze hoogedele degustatie uit te nodigen? Bij elitewijnen passen uitsluitend eliteproevers. Drie keer raden wie zich daarvoor uitgeeft...