Wijnjournalist John Bindels met de Barolo-‘markiezen’ op de Vinitaly.

 

Verschillen

Omdat Ernesto en Anna Albona, eigenaars van het wijngoed, mijn tafelgenoten waren tijdens het ‘Grandi Cru d’Italia’-diner in het Palazzo Giusti del Giardino in Verona, werd ik voor een privéproeverij op de Vinitaly uitgenodigd. Ernesto, die het wijngoed met bekwame hand leidt, liet mij daar zes wijnen proeven, waaronder de huiskampioen en de beste ‘klimmer’. Voornamelijk om de proever te confronteren met de verschillen in terroirexpressie, die daarbij duidelijk waarneembaar waren. Hij streeft er ook naar dat zijn wijnen vooral naar die component worden onderscheiden of - nog liever - herkend.

Proeverij

We beginnen met de Dolcetto d’Alba Bosschetto 2006. Een wijn met laag rendement (40hl/ha) van kalkachtige bodem. Na een maceratie van een dag of zes rust die wijn in cementen cuves. Hout krijgt’ie nooit. De 2006 is eerst en vooral een frisse wijn met veel rood fruit, dat nadrukkelijk van de druif zelf afkomstig is. Vooral zwarte kers, in Italië marasca genoemd, valt daarbij op. De wijn heeft 14 % alcohol, mooi extract en vermoeit niet. Aan bijkleuringstechnieken doet Ernesto niet. De druif zelf heeft meer dan voldoende coloriet. De Bosschetto is goed in balans. Groeit op een voormalig nebbiolo-perceel in Barolo, omdat het “Marchesi’ vooral om het resultaat op rijke bodem gaat. Van de Barolo’s bevielen mij de Sarmassa 2004 en de 200l Grande Annata het meest. De Sarmassa komt van de “marnes’-gronden. Heeft niet zulke uitgesproken aroma’s, maar veel structuur. lcoholpercentage 14,7. De wijn ligt negen maanden op Franse barriques en vervolgens achttien maanden op Slavonische foeders, die voor de tannine-afbouw zorgen. Het wijngoed weigert te werken met kunstmatige zuurstoftoevoer. De oxydatie verloopt normaal door de vatwand.

Exceptioneel

De Barolo 2001 reserva is een wijngaardblend van alle ‘Marchesi”-percelen. Hij wordt uitsluitend gemaakt in goede jaren. En 200l wordt in Barolo als ‘exceptioneel’ beschouwd. In kwaliteit zou die wijn wel eens meer kunnen gaan bieden dan de uiterst geslaagde jaargang 1997 in dat opzicht doorgaans voor Italië betekende. Soortgelijke assemblages zullen ook uit de oogsten 2004 en 2006 worden samengesteld. Het gaat daarbij steeds om kwalitatief bovengemiddelde jaargangen. De wijn kost in een Italiaanse wijnshop rond de 36 euro per fles. De 2001 reserva is bovenal een rijpe wijn van grote kracht. Met zwart fruit, kruiden, leer en een vleug tabak. De nebbiolo is een druif die naar gelang het microklimaat wijnen met een sterk verschillend karakter levert. Zo hebben de Ghemmes en de Gattinara’s minder hout nodig dan diezelfde wijnen uit andere regio’s, aldus Ernesto Abbona. De smaakbeleving is dus niet overal hetzelfde.

 

Hugh Johnson, een van ‘s werelds bekendste wijnschrijvers, heft het glas met een iets minder bekende collega.

Witte trots

Barolo’s zijn, naar de strekking van de wijnwetgeving, altijd rood. Maar Anna Abbona schenkt mij niettemin een ‘witte’ in. Dat is de Roero Arneis 2005, die eigenlijk geen Barolo mag heten. Maar in de Roero, aldus Anna, zijn ze zo trots op de kwaliteit van die wijn dat ze die daar onder elkaar ‘witte Barolo’ noemen. Een druif met een dikke schil, die mooie zuren en een lichtelijk tannineus bittertje in de afdronk heeft. Officieel bestaat de naam dus niet. Maar dat de volksmond wel vaker buitenwettelijke krachten ontwikkelt is in dit land geen uitzondering. Na afloop van de Vinitaly stuurde Anna mij een mailtje: ‘We zouden je graag in Barolo verwelkomen voor een beter diner, dan dat gala in Verona’. Maar iedereen weet intussen wel dat de parade van wijnpauwen daar belangrijker is dan wat er op tafel komt. De Hoogmogenden willen graag met veren uit hun eigen staart gekieteld worden. Gastspreker en eregast Hugh Johnson liet het zich even ontspannen aanleunen als de overige paar honderd gasten. Daar had vooraf de Ferrari-spumante wel voor gezorgd....