Wijnclubs komen er in dagbladland steeds meer. De twee grootste ochtendkranten pakken geregeld uit met ‘aanbiedingen’. Die worden gepresenteerd als de beste keus die je op dat moment per wijngebied kunt maken. Drie keer heb ik bij wijze van proef een paar dozen van die wijnen besteld. De eerste keer kwamen de flessen uit La Mancha. Zure meuk, die eindigde in de gootsteen. Zonde van het geld. De tweede bestelling kwam uit Australië. Niet een van de goedkoopste landen. Maar de prijs-/kwaliteitsrelatie waarmee ik hier werd verrast overtrof in negatieve zin mijn stoutste verwachtingen. Schande dat die club zulk bocht durft te adverteren. De derde bestelling kwam uit Argentinië. Hoog geprezen Malbec, die vooral ‘kenners’ zou hebben laten kraaien van genot.

Depressief

Nou, op zo’n aanbeveling kun je beter maar niet koersen. Want ook in dit geval moest ik de wijn klasseren in de categorie ‘depressieven’. Laag octaaf met vooral bittere noten. Die zet je hoogstens alcoholisten voor, die van hun verslaving af moeten. Maar de wijnclub dacht er ‘verhevener’ over. En omdat potentiële klanten nog niet hebben geleerd hoe ze dat commerciële gejuich moeten vertalen, blijven de teleurstellingen groot. In hun netwerken komen ze daar niet over uitgepraat.

Opgepept

Toch blijven ‘onze wijnexperts’ maar doorgaan met die opgepepte verhalen over ‘petits vins’ die op geduldig papier ver boven hun status worden uitgetild. Tot ergernis van honderden bestellers, van wie een aantal mij geregeld per e-mail rapporteert hoe ze zich hebben laten bedonderen. Eens en nooit weer, zeggen ze zonder uitzondering. En dat zijn toch wijnconsumenten die zich niet aan de gemiddelde polderlandse zuinigheidsprijs van nog geen 2,75 euro de fles houden. Natuurlijk verlopen ook veel transacties naar tevredenheid. Maar daar hoor je naar goed vaderlands gebruik zelden iets over.

Afschrijven

Hoe draaien die wijnclubs nou eigenlijk? Ik denk dat ze er niet rijk van worden, als dat al de bedoeling zou zijn. Want de omzet kan zich niet ongeremd ontwikkelen. Ten eerste kun je nooit voorproeven. En ten tweede krijg je niks in huis voordat je het verschuldigde bedrag automatisch hebt laten afschrijven. Bovendien moet je in de praktijk maar ervaren in hoeverre de wijnbeschrijving klopt met je eigen beleving. Een hoop mensen ervaart al die bijkomende zaken negatief. En meestal gaan die clubs ook nog moeilijk doen als de klant terugmeldt dat er ondeugdelijke flessen in die dozen zitten. Van die wijn die de reis naar de klant kwalitatief niet heeft overleefd. Ook al niet omdat er in het bezorgcircuit nauwelijks serieus aandacht wordt besteed aan opslag- en afleveringscondities. Daar heb je allemaal geen last van als je op een andere manier wijn aanschaft.

Gratis gids

Ongeveer een half jaar geleden heb ik gesignaleerd dat de hoofdredacteur van een wijnblad zich als expert laat inhuren bij de ‘grootste krant van Nederland’. Bij die gelegenheid heb ik ervoor gewaarschuwd dat de vermeende onafhankelijkheid van het tijdschrift in deze ‘relatie’ wel eens zou kunnen wegvloeien. En wel volgens het systeem van de communicerende vaten. Een eerste aanwijzing daarvoor heeft iedereen kunnen aantreffen in het bekende ochtendblad, gedateerd 18 april 2008. Daar staat op pagina T 10 te lezen dat de wijnclub tot een verkoopbevorderende actie is overgegaan. Wie twee dozen Australische wijn bestelt, krijgt er de ‘restaurantgids Grootspraak” gratis bij. En waar komt die gids vandaan? Van de hoofdredacteur van hetzelfde wijnblad dat de expert voor het vrije en onverveerde ochtendblad levert. Onafhankelijk? Maak dat de kat wijs...