Alexandre Dumas fleurt geregeld het leven van beeldbuisslaven op. Tussen het al of niet herhaalde Amerikaanse uitschot, alleen al weg te zappen om die eeuwige politiesirenes, breekt altijd wel ergens de zon door. Daar is Alex postuum de veroorzaker van. Met twee onsterflijke verhalen die in allerlei bonte versies al jaren over onze beeldschermen dartelen. De drie musketiers en De graaf van Monte Christo. Zo’n slordige 160 jaar geleden geschreven. Wie kent niet de ridderlijke, romantische en snel aangebrande vechtjas d’Artagnan, die in 1611 werd geboren en het tot kapitein van de Koninklijke musketiers bracht onder Lodewijk de Veertiende. Bijna niemand weet dat hij in juni 1673 sneuvelde bij het beleg van Maastricht, destijds door de Zonnekoning zelf geleid. Daarom is daar in het Aldenhofpark, een standbeeld opgericht voor Charles de Betz - Castelmore, Seigneur van Artagnan in de Franse Gascogne.

 

Allemaal eenvoudig na te gaan, zou je zeggen. Als je tenminste niet te lui bent uitgevallen of op vertekende herinneringen teert. Want dan zijn blunders van formaat niet denkbeeldig. Zoals in de wijnrubriek van de grootste krant van polderland, afgelopen weekeinde. Daar schrijven de ‘experts’ over Gascognewijnen, die in smaak en prijs vaak gunstig afsteken bij te dure Gallische meuk, waarvan nog altijd teveel onder de kurk belandt. En zodra de naam Gascogne valt, komt die van d’Artagnan onmiddellijk op de proppen. Ook de wijnexperrts bevielen weer van die koppeling. Maar ze begingen daarbij de onvergeeflijke fout d’Artagnan de ‘derde musketier’ te noemen. Fouten zijn bij geen enkele krant uitzondering. En als het om futiliteiten gaat, maken we ons daar al lang niet meer druk om. Ze horen de laatste jaren zo’n beetje bij het imago van dit ‘medium’. Snelle en nogal eens slordige informatie, waarvoor ons volk z’n kauwgum niet eens meer in de mond verschuift. Maar wanneer ze aan de legendarische d’ Artagnan komen, zelf een nogal heetgebakerde degentrekker, dan wordt het anders.

Nooit ‘derde’

Heren wijnexperts: deze d’Artagnan kwam pas in beeld toen de ‘drie’ musketiers allang slagvelden, dreven en herbergen onveilig maakten. Hij is nooit ofte nimmer de ‘derde’ geweest. Het trio, zoals het in werkelijkheid heeft huisgehouden, bestond uit Athos, Porthos en Aramis (naar wie inmiddels een Gascognewijn is vernoemd). En die ontmoetten pas later de toen nog jeugdige d’Artagnan. Dumas liet hem zich letterlijk bij de drie gezworen kameraden binnen vechten: een voor allen, alleen voor een. En pas nadat d’Artagnan een reeks heldendaden op z’ n conto had geschreven, zoals destijds de redding van de jonge koningin uit handen van de moorddadige horde van kardinaal Richelieu, werd hij officieel tot “vierde” musketier verheven.

Doorgeproefd

Dumas zou zich in z’n graf hebben omgedraaid als hij die onzin van de wijnexperts had moeten slikken. Wellicht hebben die teveel Gascognes doorgeproefd voordat ze uitgleden. Voor de geregelde lezers van die ochtendkrant mag ik vurig hopen dat ze meer verstand van wijn hebben. Of van ‘floc de Gascogne”. Want ook die is de moeite van het inschenken waard. En die laat een mens in ieder geval eerder romantisch wegdromen dan de saaie wijnbeschrijvingen van de experts. Wie de vieze smaak van de haastige spoed bij deze heren wil wegspoelen: klik hier.