Wie van de wetenschappelijke ‘kansel’ wordt toegesproken door geleerde lekkerbekken (culinarici) kan beter maar z’n kraag op zetten. Want wat er dan over een eenvoudige wijnjournalist wordt uitgestort, liegt er niet om. Ik had het er dan ook naar gemaakt. Ik bleef maar aan twee (vrouwelijke) eet-ologen vragen hoe ze kunnen bewijzen dat eten en wijn drinken op hoog niveau minder vermoeide en zelfs fittere consumenten oplevert. Eerst kreeg ik in een ‘persbericht’ te lezen dat de dames zich positief door een zelf ontworpen test hadden geholpen. Ze lieten zich drie dagen letterlijk ‘uitgewogen’ verwennen in ‘Hotel Gastronomique De Echoput’ dat omzetheil ziet in een ontstressende culinaire kuur. Toen ik te kennen gaf een iets wetenschappelijker antwoord te hebben verwacht dan van menulooiers die hun eigen hap keuren, werd ik uitgebreid getrakteerd op bijna onverteerbaar voer voor congressisten. Voordrachten waarin het toegepaste recept in de Echoput zich ‘wetenschappelijk’ zou schuil houden.

‘Aanwijzingen’

Eerst dacht ik nog even aan: geen zoet en geen ‘warme’ koolhydraten. Maar zelfs met de hulp van doorgewinterde culinaire collega’s konden we in die teksten geen enkel bewijs vinden voor het beweerdelijke effect van de uitspraken. En toch waren die met instemming van de tweekoppige researchafdeling in het gastronomisch persbericht verschenen. Afzender en smaakdoctor Peter Klosse verwijst voor de onderbouwing naar de dames en gaat zelf niet verder dan dat er ‘aanwijzingen’ zouden zijn voor het voorgeschotelde kuureffect. Als wetenschapper beseft hij maar al te goed dat voor je beurt praten in dit opzicht ongeloofwaardig kan uitpakken. In het persbericht spreekt hij overigens wel over ‘recent onderzoek’ dat de kuuruitvindsters op hun geweten zouden hebben. De aller-recentste bijdrage daaraan is kennelijk geweest dat zij de chef-kok drie dagen lang bijna hinderlijk hebben gevolgd met weegschalen en calorietabellen. En ziet, dit noeste veldwerk leidde er uiteindelijk toe dat de dames driemaal daags ‘werden verwend met lekkere hapjes’ en bijpassende wijnen. Dat dit fittere vrouwen opleverde wijt Klosse (eerlijk is eerlijk) ook aan de luxe ambiance van zijn tempel. En aan het vriendelijke wandel- en zwempakket dat de kuur completeert.

Eigen ervaring

Wetenschappelijk bewijs voor een betere conditie? Nog altijd niet. Zouden de dames het leveren daarvan misschien hebben verward met wat ik maar professionele intuïtie zal noemen? Anders gezegd: als wij dat zo ervaren is dat bewijs genoeg? Dat vroeg ik aan de woordvoerster bij dit ‘onderzoek’. En die barstte toen volgas los in eet-ologenjargon, waaraan ik het volgende ontleen. De happen bevatten minder energie dan bijvoorbeeld ‘een prak boerenkool’. Ze zijn eiwitrijk, bevatten vezels en helpen de alvleesklier niet overstuur. En omdat er sprake is van een ‘lagere energetische intake’ ontwikkel je ook geen ‘DM type 2’, als je begrijpt wat ik bedoel.

Voor iedereen?

Mijn collega leest mee en blijft sceptisch. Wat waren nou de meetpunten voor dat fittere gevoel? Is de bloeddruk gedaald? Is de ‘prestatie index’ van de conditie gestegen? Is het vetpercentage verminderd? En gelden de uitspraken voor iedereen die zich tot een verblijf in dit culinaire kuuroord laat verleiden? Commercieel onmiskenbaar een aardige zet. Als je die maar niet het etiket ‘wetenschappelijk’ meegeeft en standaard van toepassing verklaart op ieder type mens. Wie dat toch doet moet maar eens een echoput opzoeken en daar hard in roepen: hoe heet de burgemeester van Wezel?