Sinds vorige week heb ik per abuis mijn verzameling inlogcodes en wachtwoorden gewist. Die stonden op mijn bureaublad, zodat ik ongehinderd alle communicatiekluizen op wijnwebsites zou kunnen kraken. Wil ik bijvoorbeeld wijngegevens van een Italiaanse cantina op mijn scherm krijgen, dan kan dat daar alleen met een bijna onspelbaar wachtwoord. Daaraan gekoppeld zit dan een cijferreeks, die mij bepaald niet tot onthoudbare ezelsbruggen inspireert. Wil ik van een club als het Wijn Informatie Centrum (lelijk woordbeeld en foute schrijfwijze) weten hoe en wanneer onze wijnologen in het Brusselse parlement de Europese Commissie met verbaal geweld tot volgzame uitvoerders beteugelt, dan verwijzen ze me daar naar een elektronische

Rookgordijn

Als ik in de analen van een bevriende wijnwebsite wil opzoeken of ik daarin voorkom, vanwege mijn altijddurende kruistocht tegen te inhalige wijnschrijvers, is dat uitsluitend mogelijk als ik eerst een rookgordijn wegneem en me dat ook na het nuttigen van een tweede fles nog bijblijft. Ter plaatse moet ik dan onmiddellijk een eenmalig wachtwoord bedenken om door te kunnen dringen tot al die diepgevroren wijnfeiten. En dan zwijg ik nog maar over de gevallen waarin het juiste wachtwoord ook nog eens wordt beloond met een passend beeldwisselingsoponthoud. (aangevertje voor de Van Dale)

Potloodventers

Ik geef toe dat zelf iets bedenken om binnen te komen een gemoedelijker vorm van wijncipieren is dan de verbanning naar opgelegde codes en wachtwoorden, die met nul en niets vallen te associ

Plaats reactie

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

Website

Nieuwe reacties per e-mail ontvangen

Vernieuwen

Verstuur

Annuleren