Wat nerveus was ze vooraf wel. Maar het is advocate Inge toch gelukt een debuut-‘column’ te schrijven voor Nederlandse ENIGE ‘wijnportal’ die zich, godlof, bij gebrek aan vergelijkingsmateriaal ook de ‘snelst groeiende’ van polderland noemt. Inge’s verdienste is, dat ze, in tegenstelling tot al die andere aandachttrekkers voor eigen standje, geen wijntje plugt. De vraag is of de baas dat blijft goedvinden. Want daarmee valt ze als vers aangewaaide ‘angel’ zelfs bij de gehonoreerde profs uit de toon. Inge zegt ‘nooit vies ’ te zijn geweest van ‘het produceren van woorden, veel woorden’. De lengte van haar bijdrage geeft daar ook ongegeneerd blijk van. En wat daarbij opvalt is dat Inge probeert zich als ‘conaisseuse’ te gedragen. Ze geeft in ieder geval fris getoonzette proefnotities ten beste, al getuigen die hier en daar van een zelf bespeurde mineraliteit, die niet ‘kenmerkend’ is voor hoger gelegen Amalfi-wijngaarden, waarover zij het heeft. Maar goed, dat er dorstverwekkend over geschreven wordt, vinden wij weer een pluspunt voor een onbetaalde ‘angel’. Niettemin moeten Inge, die als juriste geacht wordt zorgvuldig te formuleren, enige slippers worden aangerekend.
Wij citeren:

• ’Als de wijn genoeg zuren heeft, kunnen DIE zich ontwikkelen tot een volle wijn’. Een wijnig wonder dus.
• ’Een late oogst wijn die pas eind oktober wordt geplukt’. Vóór perswijn heb je dus plukwijn.
• ’Wars van wijnsnobisme is de smaak en het plezier waar ’t om gaat’. Als dat nou eens zou beginnen bij de schrijfster zelve.

Verder koppelt ze de wijn aan de ‘gay pride’. Zeker gemaakt van druiven van hetzelfde geslacht…