Als zelfs de grootste landelijke ochtendkrant geregeld jammert over het penibele peil van ons taalgebruik moet er wel wat aan de hand zijn. Dat blijkt ook uit het niveau waarop wijno’s of vinotwitteraars elkaar benaderen. En dan hebben we het niet over het gestotter en gestamel dat tegenwoordig bijna iedere gesproken zin verminkt, maar over hun schriftelijk taalgebruik. We hebben weer aardig wat uit de taalvijver gevist dat benedenmaats is.

Bij Villa Vino in Amersfoort doen ze in wijn. Ook in Italiaanse. Daarom zijn ze daar ‘keen’ op berichten die dat assortiment ophemelen. Ze vonden een lofzang op de Montepulciano d’Abruzzo. Maar die stond op de Amerikaanse website van Charlotteville. Nou, dan vertaal je die tekst toch, hebben ze daar gedacht. En toen kregen we zinnen als de onderstaande, vol wijn met een ‘lage huid-op-sap ratio’ en ‘vergevingsgezind’. Die laatste gemoedstoestand konden we na het lezen van dit imitatie- polderlands niet meer opbrengen.

Ze blijven zichzelf maar ‘profileren’’. De wijnheren die, niet gehinderd door kennis van zaken, periodiek de drang voelen zich aan een vineuze ‘column’ te wagen. Wat daarvan terecht komt, kunnen we op al die gelegenheidsblogs geregeld absorberen.Treurnis alom. Geen wonder dat de overheid aandringt op beter taalonderwijs. Want wat we weer mochten aanvegen, liegt er niet om. Zo trakteerde ene Peter Mulder de bezoekers van Vinoo Scope op een verzameling ‘wijntrends’ waarin hijzelf rotsvast gelooft. Hij deed dat zo wijdlopig dat hij er zelfs twee ‘columns’ voor nodig had. En daar stonden dan al die voorspelbare wijsheden in, die iedereen zelf al van het net had kunnen plukken aan de hand van geregistreerde cijfers over vraag, aanbod, drink- en aankoopgedrag. Maar goed, Peter ‘bracht’ het nog eens als de vrucht van zijn persoonlijk combinatie- en deductievermogen. In een wat houterige taal, met nogal wat struikelpartijen. Hopelijk heeft-ie meer verstand van wijn.

Vers binnen gekregen: het bijzondere nieuws dat er ook voor ons weer een ‘superstunt’ is ‘bemachtigd’. Dat schijnt de naam van een wijn te zijn die bij polderlands meest benijde wijnprijsbokser uit Ruinerwold op afroep beschikbaar is. In een vorige aflevering van onze rubriek Zogezegd hebben wij precies dezelfde frase ook al in badinerende zin geciteerd. Die troffen we toen aan in een advertentie van ‘wijnwebwinkels’ die regionale kranten er op na blijken te houden. En die kennelijk niet in één adem met Ruinerwold willen worden genoemd. Hypocriet eigenlijk, want nu de ‘schepper’ van deze zin zichzelf heeft bloot gegeven, weet vanaf nu iedereen dat die kranten-wijnwebwinkels en Wijnvoordeel één pot nat zijn. In het andere geval hebben ze elkaars foute formuleringen gejat. De recente nieuwsbrief van de prijskraker begint als volgt:

WIJNVOORDEEL.NL
Geachte Wijnliefhebber,
We hebben weer een ouderwetse superstunt voor u bemachtigd.
Veel wijnplezier,
René Tulner en Henriët Brinkman

Voor de zekerheid nog even nagekeken of culinaire letterbrakers en wijnschrijvers wel tot de beschermde soort horen. Nou, niet altijd. Het merendeel bestaat uit door zelfoverschatting geteisterde doe-het-zelvers. Uitgezonderd degenen die er voor hebben doorgeleerd en een van staatswege erkende academische of HBO-opleiding journalistiek hebben afgerond. Een gat in de markt om de van talent verstoken rest te bereiken, vond onze eigen culinarius Onno Kleijn. Daarom laat hij zich in één adem vermelden met de ‘academie culinair schrijven’. Een soort Mavo voor droevig geletterden die ook wel eens aan de wijn- en spijs-bak willen. Met een bovenmeester die daarvoor ‘handvatten’ zegt te kunnen aanreiken en daarvoor tussen de driehonderd en vierhonderd euro per hoofd rekent. Na een bovenmatige krachtsinspanning van drie avonden verlaat je deze ‘academie’ als gevorderd twitteraar, die zijn woordenschat tot wel 750 stuks heeft opgehoogd en zich daarmee mag rekenen tot de top van de tweet-enschappers. Dat lijkt ons binnen het alfabetiseringsplan van een van onze koninklijke hoogheden wel een rijks-studiebeurs waard.

Wie heeft er wel eens ‘doof wijn geproefd’? Eigenlijk een vraag voor de Vereniging voor Doven en Slechthorenden. Maar die houden dat, denken wij, niet bij. Op de Wine Professional gebeurt dat wèl. Daar gaan vier gelegenheidsproevers die als ‘kenners’ worden aangekondigd doof aan een glas zitten nippen. In feite ze worden ze vooraf ‘verdoofd’. Want het zijn geen echte Doven die daar dan zitten. En ze zitten er evenmin om verdoofd te worden ‘afgeslacht’ door een kritisch publiek dat moet aanhoren wat ze over de inhoud van hun wijnglas te vertellen hebben. Nee, de bedoeling is dat ze zonder enige invloed van buiten proeven. Normaal hoor je dat als professional altijd te doen, maar zij gaan het nog eens demonstreren. Met een koptelefoon op. Of die dan ieder geluid uit de oren van de proevers houdt, staat nog te bezien. Maar om zo’n proeverij dan maar DOOF te noemen lijkt ons een STOM initiatief van iemand met een BLINDE vlek.  Bij een blindproeverij zijn de flessen geblindeerd. Bij een ‘dove’ proeverij komen de flessen niet geluiddicht ter tafel. Je hoort de wijn gewoon vanuit de fles het glas in  klotsen. 
De Taalpolitie heeft zich al gemeld voor nader onderzoek naar deze zware mishandeling van het Nederlands.

In het vermakelijke Barbarije van de polderlandse wijntaal, mochten weer enkele letterknechten optimaal floreren. Ze bouwden zinnen met ongekeurd materiaal en struikelden over de grammaticale en spellingregels van regelneven. Die, naar de mening van menigeen onder hen, al lang met pensioen hadden gemoeten. Taal, dat zijn wijzelf en niemand anders. Zo roepen veel van die barbaren tegen andere half-analfabeten. Maar in kringen die weten ‘hoe het heurt’, word je wèl op zelf gebrouwen wartaal afgerekend. Enfin, die lieden die de volgende ‘vauten’ door hun wijntaal mengden, moeten het zèlf maar weten. Ze komen er bij het leger van taal- ‘aliens’ nog al eens mee weg, omdat die er ‘overheen’ lezen. Waarover dan zoal? Consumeer en glimlach om wat ons allemaal wel eens overkomt.

Feestdagen zijn er ook voor vermaak. En zoals onze vaste bezoekers wel weten, gaat het bij ons dan om wijntaal-amusement. Taal leeft en daarom verklaren een paar linkse hooggeleerden, die vroeger thuis bijna niets te eten hadden, dat ‘vauten’ moeten kunnen omdat die in dat milieu, bij gebrek aan doorleergeld of onder elk denkbaar ander excuus, normaal waren. Polderland glijdt van hoog tot laag geregeld uit over de taal. Maar zelfs wie z’n beste humor aanwendt om ijdele eigengereiden op een slippertje te wijzen, loopt het risico haatmails te moeten slikken, ziet z’n kinderen dagenlang besmeurd met hondenpoep van school komen, of krijgt een vuurwerkbom op de mat. Niettemin zijn taalzendelingen, zoals VMBO-professoren, onmisbaar om lieden die anders voor galg en rad zouden opgroeien de basis-beginselen van onze taal bij te brengen. Maar al die anderen, daar is ook in het wijnwereldje geen redden meer aan. Sterker nog: die ontkennen het liefst dat iets fout is, omdat al dat gepruts met die regeltjes maar voer voor taalfanatici is. En wie de gave van het schrijven nooit gegeven is, maar verblind door zelfverheerlijking van het tegendeel is overtuigd, vindt al die bovenmeesters met opmerkingen over uitglijders maar mierencopuleerders. Hoe het ook zij, de taal is gans een volk. En dus blijven wij ook hier wat krenten uit de pap halen, ter leeringhe ende vermaeck.

Om het jaar ‘voorbeeldig ’te besluiten nog maar eens een in elkaar geheid ‘persbericht’, dat in deze versie het pand nooit had mogen verlaten. Het staat stijf van de spelfouten en grammaticale ontsporingen. Denkelijk was de afzender al met de aangekondigde wijnproeverij begonnen en had hij vergeten de spuugemmer te gebruiken. Het erge van deze vertoning is dat de man zelf denkt dat het zo hoort. Kortom: zoek de fouten. De voornaamste hebben we in het ‘persbericht’ al cursief aangegeven. De grammaticale slippers moet u zelf maar zien te vinden. Voor wie meer dan 15 ‘vauten’ kan noemen hebben we aardige fles wijn als verrassing.