Dat wordt geen goedkope bubbel-‘Dynastie’, die nieuwe van Armand de Brignac. Maar daaraan ontleent deze champagneboer bij de nouveau riches ook z’n reputatie. Bovendien gaat het bij Armand, net als bij uitbundig geconstrueerde bubbelaars, om excessieve maten. Want wat moet je nou met zo’n driekwart litertje als je als halfgod op je verjaardag een rondje voor de hele tent wilt geven? Juist. Daarom gaan ze daar zelfs tot een Midas, een fles van wel 30 liter. Deze keer komen er nieuwe flessen bij om de maat-gaten in de collectie te vullen. De Brut Gold Rehoboam, de Salmanzar en de Balthasar, respectievelijk 4,5 liter, 9 en 12 liter. Verder mogen we rekenen op een magnum (1,5 liter), een Jeroboam (3), een Metusalah (6) en een  Nebuchadnezzar (15 liter) Met het geboortefeestje van deze ‘dynastie’ is 500.000 dollar gemoeid. Waar kun je dat beter houden dan in het poen(ige) paradijs Las Vegas. De Britse collega’s melden:

Voor schnabbelaars en degenen die het nog niet weten: de Wild van Wijnkrant is uit. Promotie-‘tool’, weet je wel. Want we kunnen niet zonder het familiegevoel van ene Janneke Vreugdenhil, die weer van stal is gehaald om de kar van Linke Derrick mee te helpen trekken. En wat denk je van die titel. Allitereert toch lekker, als je weet wat dat inhoudt. Al eerder bediende Derrick zich van ‘tijdschriften’ met wijncorypheeën in de hoofdrol. En nu dus weer van kranten, al heeft ie van taal minder verstand dan van wijn. Allemaal ter wille van het Grote Geld. En dat komt binnen als je op de eretribune zit bij de Zoekmachines die het wereldwijdweb van ‘content ’voorzien. En daar doet Derrick alles voor. Zelfs ‘columns’ degraderen tot afdruiprekken van promotionele zelfgenoegzaamheid.  Lees het bericht dat zojuist is ‘gelanceerd’:  

Woensdag had de nationale website voor wijnconsumenten te maken met een nieuwe bezoekerspiek. Omstreeks 10 uur in de morgen waren er omstreeks 700 bezoekers tegelijkertijd bezig met de ‘content’. Tot ver in de middag waren dat er nog 500. Het totale aantal unieke bezoekers liep tot middernacht op tot ruim  6500. Hoofdredacteur John Bindels had als verklaring voor de piek o.m. het verschijnen van de column: Proeverijen deugen niet. Die werd dezelfde dag overgenomen door de website van het Nederlands Gilde van Sommeliers. Bij Wijnwijs kwamen ook tientallen positieve reacties op deze column binnen.

Wijn proeven. Hoe doe je dat? Leren op een cursus, zeggen al die associatie-wijndocenten. Letten op kleur, geur en smaak. En dan zijn er twee mogelijkheden: de wijn bevalt je wel of niet. Het gaat erom wat jij lekker vindt. En dat is voor iedereen verschillend. Denk dus niet dat er iets aan je perceptie mankeert als jij niet waardeert waarover een ander juicht. Aldus gewapend ga je dan als consument naar proeverijen voor gevorderden. En wat kom je daar tegen? Vaak honderden wijnen, die matig of slecht worden gepresenteerd. Omdat de uitschenkcondities te wensen overlaten. De wijnen hebben vaak uren in kofferbakken of vliegtuigen gereisd, belanden in te warme lokalen en komen uit flessen die vaak al door tientallen voorgangers zijn ‘bepoteld’. Dat gebeurt op beurzen, proeverijen van importeurs, zogeheten ‘masterclasses’ of bij gelegenheidsbezoeken van wijnmakers die de zoveelste bijzondere fles de markt in willen heien. En dan zijn er nog die internationale wijn-‘events’ waarvoor honderden juryleden uit alle windstreken worden ingevlogen. Die krijgen tientallen wijnen voor hun kiezen, met gemiddeld niet meer dan amper een minuut beschrijvingstijd. In dat tijdbestek moeten ze proeven en hun bevindingen ook nog eens in allerlei onderdelen op formulieren vastleggen. Ik heb het al bij herhaling gesignaleerd: hoe kan een wijn in zo’n ‘momento’- proeverij een deugdelijke  beoordeling krijgen? Dat geldt overigens ook voor al die professionals die drie- tot vierduizend supermarkt- of slijtersflessen voor een wijn-‘gids’ onderhanden moeten nemen. Gids waarin? In snelwandelen met je papillen.

Gemischter Satz, een Weense wijn waarin verscheidende druivenrassen zijn vermengd, moet tegen commercieel verval worden beschermd. Daarom, vinden de Wienwein-Winzer, moet die wijn de DAC-status krijgen. Te vergelijken met een ‘appellation’. De afkorting staat voor Districtus Austriae Controllatus en moet garanderen dat wijn onder die aanduiding er kwalitatief uitspringt en dat de herkomst herkenbaar is aan stijl, smaak en opvoeding. Wine & Partners liet een persbericht uitgaan, waarvan wij de hoofdpunten weergeven: