Teveel treurig supermarkt-aanbod  

Is Duitse wijn wel zo degelijk als verkopers ons willen laten geloven? Daaraan is jaren getwijfeld.Te zoet, te slap en te weinig kwaliteit. En àls er al internationale prijzen werden behaald, gold dat meestal dessertwijnen. Die tijden zijn voorbij. Vandaag maken Duitse wijnboeren naam met stijlen en smaken waarvan ze vóór de eeuwwisseling nog niet durfden dromen. Duitse wijnen-en ook droge- zijn doorgedrongen tot de wereldranglijst. Spätburgunder, Rieslings en Weissburgunder uit de topklasse kunnen zich meten met welke concurrent dan ook. En wie bereid is wat meer uit te geven dan het ‘Hollandse’ gemiddelde per gruttersfles (nog geen 3 euro), kan proeven waarom die opgaande lijn alle prijssegmenten kenmerkt.

Wie een wijnverkoper hoort zeggen: ‘Als ik héél eerlijk ben’, die moet oppassen. Want zo’n uitlating, die ook politici geregeld ten beste geven, houdt in feite in dat je al die tijd daarvóór met verlakkerij te maken hebt gehad. Kennelijk zijn er gradaties: eerlijk en HEEL eerlijk. Blijkbaar is het niet langer voldoende als zo’n verkoper je toevertrouwt: ‘Eerlijk gezegd weet ik niet hoe die wijn smaakt’. Hij moet er ook nog bij zeggen: “Maar als ik heel eerlijk ben, vind ik hem voor uw jubileum niet zo geschikt’. In feite wil zo’n man je dan een andere wijn aansmeren, waarop meer marge zit. Trouwens: ‘heel eerlijk’ zijn is in feite een renovatie van een uitdrukking die al lang bestaat: ‘Om je de waarheid te zeggen', raad ik je liever iets anders aan. Inmiddels moet ‘heel eerlijk’ alweer bij het papegaaien-Nederlands worden geveegd. Als iedereen het zegt, onderscheid je dan liever met iets originelers. Daar mankeert het nogal eens aan. Zo is er bijna geen wijnprijsvraag-uitschrijver meer of hij zet boven de uitslag: ‘En de winnaar is…’ Goedkoper jatwerk van zo’n commerciële omroep is nauwelijks denkbaar. En die wijnblogs maar denken dat ze gevat uit de hoek komen. Want wat van de teevee komt, moet wel verkopen, denken ze. Nou, dan hadden ze niet bepaald 'HUN WIJNMOMENT'.

Wie behalve de superrijke chinezen ook het gewone volk betaalbare wijn wil verkopen, doet er goed aan vóór vertrek naar de provincie de volkse cultuur te bestuderen. Dan kom je daar niet voor verrassingen te staan. Zie de video voor de belangrijkste volkse trekjes.

Wijnimporteurs moeten er rekening mee houden dat er nieuwe euromunt op de markt komt, nadat de Grieken en de Spanjolen van onze centen zijn gaan feesten. Nou ja , op de wijnboeren na, want die worden ook het kind van de rekening. De beeldenaar op de munt zegt op zichzelf genoeg. De verplicht solidaire Europeaan, die op z’n Grieks genomen wordt. 

Iedere wijnliefhebber kent de pinot blanc uit de Elzas. De druif, die daar als ‘het werkpaard’ bekend staat, is jarenlang voor chardonnay doorgegaan, maar werd in 1896 op het congres van Chalons officieel onderscheiden van de chardonnay en als zelfstandig erkend. Geboortestreek is waarschijnlijk de Bourgogne. De pinot blanc is een mutatie van de pinot gris, die op zijn beurt weer een mutant is van de pinot noir. Aan synoniemen geen gebrek: in Frankrijk kennen we de druif ook als clevner, in Duitsland als weissburgunder en in Italië als pinot bianco. De Elzas heeft het grootste pinot blanc-areaal.