Vertaal/translate

Dutch English French German Italian Portuguese Russian Spanish

We hebben 50 gasten en geen leden online

Unieke bezoekers

6074393
Vandaag
Gisteren
Deze week
Vorige week
Deze maand
Vorige maand
Alles vanaf 22 maart 2012
1353
1533
1353
11873
31862
388978
6074393

Uw IP: 34.237.52.11
17-05-2021 23:31

Column: Klantvriendelijk

 

Lezers confronteren met werkomstandigheden. Daar houden journalisten doorgaans niet van. Die aanvaard je of niet, voor gezeur is geen ruimte. Zo ondervinden dat ook vakgenoten die bij nacht en ontij achter het wijnnieuws aan zitten. Ja, klaag maar, kreeg ik dan te horen. 'De heren worden overal in de watten gelegd en dan nog praatjes ook'. Dat illustreert hoe hardnekkig fabels over het gouden leven van 'geïnviteerde' wijnjournalisten in kringen daarbuiten onuitroeibaar de ronde blijven doen.

 

 

 

 

De werkelijkheid ziet er meestal anders uit. Zo ben ik, na jaren wijnshalve in en buiten Europa te hebben gereisd, eens nagegaan hoe vaak zo’n wijntrip ‘klantvriendelijk’ is verlopen. Daarmee bedoel ik dan dat er behalve met de commerciële belangen van de uitnodigende partij óók rekening werd gehouden met het feit dat journalisten niet uitsluitend als spreekbuis van de ‘gastheren’ wensen te worden beschouwd.

 

Onderkomens

Als ergste opjagers noem ik dan de Fransen. Wie daar instapt in een wijnprogramma van enkele dagen, weet dat hij nauwelijks rust zal kennen. Vroeg de deur uit en vaak na middernacht weer terug. In een accommodatie die sterk kan variëren, maar meestal tot de categorie behoort die je bij vakantieplannen overslaat. Hokkerige, in zeven minuten 'opgeschoonde' eenpersoonskamers. Wrakkig meubilair. 'Salle d’eau'-voorzieningen die bijna nooit fatsoenlijk werken. Vaak geen water dat warm genoeg is en nooit een opsteekpen om de douchekop op z’n plaats te houden. Reden waarom ik steeds een ijzeren knaapje in mijn koffer had om dat na enig buigwerk als zodanig te laten fungeren. Je wil liever ook niet weten hoe die vlekken in de bedsprei zijn gekomen. En zo’n ’s lands- wijs- ’s lands eer- ontbijt, na een nacht aan een lawaaiige rondweg brengt je ook niet in een 'feel good' -stemming.

 

Daar komt nog bij dat de Fransen als uitgangspunt hebben: wij betalen hun kosten, dus ze werken er godbetert maar voor. En dat betekent per dag vijf of meer proef- of reportagebezoeken over lange afstanden. Aan wijngaarden en boeren die je steevast, om niet te zeggen verplicht, door de zoveelste wijnkelder loodsen.

 

Tussen de middag wordt het lunchen met een verse lading wijnboeren die denken dat het streekdialect je is komen aanwaaien, dozijnen flessen laten aanrukken en je vertellen waarom die zo uniek zijn. En ’s avonds wordt er veel te lang en vooral tergend traag 'gedineerd' met 'gewichtige' instanties en weer andere wijnmakers. Als ik zeg dat de kwaliteit van dat voer in het niet al te gulle budget moet passen, weet je genoeg.

 

Onmogelijk

Die Fransen zetten zo’n wijnprogramma meestal zo in elkaar, dat er geen ontkomen aan is. Wie voor een paar uur wil afhaken, wordt dat door het reisschema volstrekt onmogelijk gemaakt. Direct na aankomst, stap je, hoe reis-moe je ook mag zijn, al in zo’n 'transporter' op weg naar het eerste adres. Dat hotel komt later wel. De onverlaat die op eigen gelegenheid tussendoor andere wijnboeren wil bezoeken dan de wijntrip-organisatie heeft bedacht, wordt als spelbreker beschouwd en voor een volgende keer niet meer 'uitgenodigd'. Kritische journalisten vormen niet bij voorkeur de doelgroep die op die trips met open armen wordt ontvangen. 'Eens en nooit weer', geldt voor iedereen die geen glad of gepolijst verhaal aflevert.

 

Na al die jaren leer je kieskeurig met dat soort 'invitaties' om te gaan. De ambitieuze die zich vrijwillig meldt voor het peloton dat namens de 'opdrachtgever' wijnjournalisten naar Frankrijk haalt, weet al snel wat er van hem of haar wordt verwacht. Rondreizen op eigen initiatief levert vaker de gewenste informatie op dan bij zo’n jaknikkers-toer, die vooral wil uitstralen hoe rimpelloos het wijnleven zich daar ontrolt.

 

Veel tekst

Reizen in groepsverband opent bij de meeste wijnscribenten niet de literaire ader waaruit de adembenemende reportage vliedt. Oppervlakkige publiciteit met hoogstens een quote en een opsomming van vermeende 'hoogtepunten' zijn daarvan het hoogst haalbare resultaat. Alleen de 'uitnodigers' zijn degenen die dat niet inzien. Die hebben graag veel tekst en beeld. En liefst in een glossy-achtig 'magazine', al heeft dat nog zo weinig lezers. Artikel-kwaliteit herkennen ze nauwelijks. Dus zien we op dat soort wijntrips ook steeds meer uit het niets opduikende, minder relevante 'bloggers' die eerder in de weg lopen dan dat ze kunnen schrijven, laat staan tot kennisoverdracht met toegevoegde waarde in staat zijn.

 

Helaas een vorm van waarderingsinflatie, die nog wel even zal voortduren.